Tranen

Tranen storten zich uit over mijn gelaat.
Laat maar stromen die tranen,
laat maar gaan,
eens komt er een einde aan al dat verdriet.
Dikwijls vraag ik me af waarom,
waarom al dat verdriet op de wereld.
Als ik dan 's avonds in mijn bed lig,
lig ik wat te dromen
en automatisch komen weer die tranen,
dan zeg ik maar weer,
laat ze maar gaan die tranen.
Het lucht op,
want het is alsof er een brok in je keel verdwijnt.
Eens zal dat verdriet verdwijnen
en dan kan je alles weer aan.
Dan schijnt de zon ook weer voor mij!

~ Mieke en Gerard ~