Persbericht
Serie Niets meer te verliezen
Genre Documentaire
Uitzending Ned. 1, 02 januari 2001, ca. 22.25 uur
Lengte 35 minuten
Redactie Tonneke Bijker
Eindredactie EO Ido Buwalda
Presentatie Dirk-Jan Bijker
Producent Dirk-Jan Bijker Producties
'Niets meer te verliezen', een confrontatie met dat wat ons afstoot en tegelijk fascineert: het naderend sterven van een medemens. Niet om vrijblijvend en nieuwsgierig bij toe te kijken, maar om de universele en onvermijdelijke vragen toe te laten die ieder mens aangaan. De vragen rondom ziekte en lijden, vragen naar afstand en nabijheid, naar liefde en afscheid.
'Papa, ik kan je beter maken hoor'
Peter Thomassen was nooit ernstig ziek geweest tot op een dag het noodlot toesloeg. Wat maagpijnen werden eerst lacherig toegeschreven aan zijn leeftijd en stress. Dan krijgt hij echter opeens een dik been en moet hij naar het ziekenhuis voor een trombosebehandeling. Dit wordt in verband gebracht met de eerdere maagklachten en onderzoek wijst uit dat Peter een vergevorderde en ongeneeslijke vorm van maag- en slokdarmkanker heeft. Hij krijgt dan nog eens een herseninfarct en zijn lichamelijke toestand verslechtert in recordtempo.
'Hoe moet het nu verder?', moet de 48-jarige Peter gedacht hebben toen hij het slechte nieuws hoorde. Samen met zijn gezin maakte hij de afspraak dat iedereen door moest zetten. 'We hebben ook gepraat over de angst om te sterven. Ik ben niet bang, omdat ik weet dat ik iets moois achterlaat', vertelt een sterk vermagerde Peter in zijn gesprek met Dirk-Jan Bijker. Het meeste verdriet had hij om zijn zesjarige pleegzoon zoon Aaron die autistisch is en soms last van driftbuien heeft. Annette, de vrouw van Peter, vertelt dat Aaron in de war is en in een internaat is geplaatst: 'Je kunt hem er niet bij hebben bij iemand die stervende is.'
Een dochter van Peter vertelt: 'We zijn al bezig om afscheid te nemen. We boffen ook heel erg dat we afscheid mógen nemen. Als mensen plotseling overlijden krijg je niet de kans om dingen tegen elkaar te zeggen die je nog wilde zeggen.' Annette vertelt: 'We zijn in een wereld terechtgekomen waar we eigenlijk geen weet van hadden. Ik bedoel niet alleen de medische wereld, maar ook alle emoties, alle liefde en al het verdriet dat er bij komt kijken.'
De kinderen van Peter gaan allemaal op hun eigen manier met de situatie en het afscheid nemen om. De een spreekt regelmatig zijn liefde voor Peter uit, terwijl de ander hier moeite mee heeft en uit praktische hulp de liefde laat blijken. Met tranen in zijn ogen vertelt Peter hoe Aaron altijd bij hem aan het bed komt, zijn hand op de borst legt en dan zegt: 'Papa, ik kan je beter maken hoor!'
In eerste instantie vond iedereen in het gezin het oneerlijk dat Peter ziek werd. De vraag rees echter wat 'eerlijk' is en voor wie zo'n ziekte überhaupt eerlijk is. Peter zelf geloofde sterk dat zijn ziekte een reden had. 'Daar komen we met zijn allen ooit achter', zegt Annette en ze vervolgt: 'Peter weet straks als eerste waarom het allemaal geweest is. Wij weten dat later in ons leven of pas als we sterven.' Peter: 'Ik kan nu uitdragen hoe je met de ziekte omgaat. Dat je niet alleen in een hoekje gaat zitten om dood te gaan. Dat heeft geen zin. Je moet er iets mee doen.'
Peter Thomassen en zijn gezin praten met Dirk-Jan Bijker over de ziekte, het lijden, de beleving van het katholieke geloof en de voorbereidingen op de snel naderende dood.
Serie Niets meer te verliezen
Genre Documentaire
Uitzending Ned. 1, 02 januari 2001, ca. 22.25 uur
Lengte 35 minuten
Redactie Tonneke Bijker
Eindredactie EO Ido Buwalda
Presentatie Dirk-Jan Bijker
Producent Dirk-Jan Bijker Producties
'Niets meer te verliezen', een confrontatie met dat wat ons afstoot en tegelijk fascineert: het naderend sterven van een medemens. Niet om vrijblijvend en nieuwsgierig bij toe te kijken, maar om de universele en onvermijdelijke vragen toe te laten die ieder mens aangaan. De vragen rondom ziekte en lijden, vragen naar afstand en nabijheid, naar liefde en afscheid.
'Papa, ik kan je beter maken hoor'
Peter Thomassen was nooit ernstig ziek geweest tot op een dag het noodlot toesloeg. Wat maagpijnen werden eerst lacherig toegeschreven aan zijn leeftijd en stress. Dan krijgt hij echter opeens een dik been en moet hij naar het ziekenhuis voor een trombosebehandeling. Dit wordt in verband gebracht met de eerdere maagklachten en onderzoek wijst uit dat Peter een vergevorderde en ongeneeslijke vorm van maag- en slokdarmkanker heeft. Hij krijgt dan nog eens een herseninfarct en zijn lichamelijke toestand verslechtert in recordtempo.
'Hoe moet het nu verder?', moet de 48-jarige Peter gedacht hebben toen hij het slechte nieuws hoorde. Samen met zijn gezin maakte hij de afspraak dat iedereen door moest zetten. 'We hebben ook gepraat over de angst om te sterven. Ik ben niet bang, omdat ik weet dat ik iets moois achterlaat', vertelt een sterk vermagerde Peter in zijn gesprek met Dirk-Jan Bijker. Het meeste verdriet had hij om zijn zesjarige pleegzoon zoon Aaron die autistisch is en soms last van driftbuien heeft. Annette, de vrouw van Peter, vertelt dat Aaron in de war is en in een internaat is geplaatst: 'Je kunt hem er niet bij hebben bij iemand die stervende is.'
Een dochter van Peter vertelt: 'We zijn al bezig om afscheid te nemen. We boffen ook heel erg dat we afscheid mógen nemen. Als mensen plotseling overlijden krijg je niet de kans om dingen tegen elkaar te zeggen die je nog wilde zeggen.' Annette vertelt: 'We zijn in een wereld terechtgekomen waar we eigenlijk geen weet van hadden. Ik bedoel niet alleen de medische wereld, maar ook alle emoties, alle liefde en al het verdriet dat er bij komt kijken.'
De kinderen van Peter gaan allemaal op hun eigen manier met de situatie en het afscheid nemen om. De een spreekt regelmatig zijn liefde voor Peter uit, terwijl de ander hier moeite mee heeft en uit praktische hulp de liefde laat blijken. Met tranen in zijn ogen vertelt Peter hoe Aaron altijd bij hem aan het bed komt, zijn hand op de borst legt en dan zegt: 'Papa, ik kan je beter maken hoor!'
In eerste instantie vond iedereen in het gezin het oneerlijk dat Peter ziek werd. De vraag rees echter wat 'eerlijk' is en voor wie zo'n ziekte überhaupt eerlijk is. Peter zelf geloofde sterk dat zijn ziekte een reden had. 'Daar komen we met zijn allen ooit achter', zegt Annette en ze vervolgt: 'Peter weet straks als eerste waarom het allemaal geweest is. Wij weten dat later in ons leven of pas als we sterven.' Peter: 'Ik kan nu uitdragen hoe je met de ziekte omgaat. Dat je niet alleen in een hoekje gaat zitten om dood te gaan. Dat heeft geen zin. Je moet er iets mee doen.'
Peter Thomassen en zijn gezin praten met Dirk-Jan Bijker over de ziekte, het lijden, de beleving van het katholieke geloof en de voorbereidingen op de snel naderende dood.
