We hebben het gehaald "de vierdaagse", het was een feest om mee te maken. Lees hieronder hoe we het gehad hebben.

De dag van het vertrek naar ons verblijfadres. De auto's zijn afgeladen met kleding voor zowel warm als kouder weer, en ook natuurlijk voor regen. Verschillende paren schoenen gaan mee, proviand, medicijnen en EHBO-spullen. Kortom we denken voldoende te zijn voorbereid. Bert, Gerda en Corrie gaan eerst in Apeldoorn Marjolijn ophalen. Irma, Ruud, Tommy, Renee en Eddy gaan rechtstreeks naar Nutterden (Kranenburg) in Duitsland. We zijn er al snel. Het Gasthaus blijkt een van een ouder soort te zijn. Het ziet er niet allemaal even afgewerkt uit, maar de ontvangst is bijzonder hartelijk. De kamers zijn zeer divers. Een ruime tweepersoonskamer, maar ook tweepersoonskamers waar de ruimte toch wel zeer beperkt is. De jongens hebben een drie-persoonskamer die makkelijk door vijf personen gebruikt kan worden. In ieder geval hebben we voldoende slaapplaatsen.

Nu op naar Nijmegen om ons op tijd aan te melden. Het blijkt in Nijmegen al een gezellige boel te zijn. Men is daar al volop aan het feesten. In de drukte zoeken we snel een parkeerplaats waarvan we denken dat het dicht bij de Wedren is. In de stad staan voldoende voorzieningen om het wildplassen tegen te gaan en deze worden gelijk uitgeprobeerd. We gaan op weg naar de Wedren. Hoewel we maar een beetje weten welke richting dit op is, hoeven we niet echt te zoeken. We lopen gewoon tegengesteld aan de stoet met mensen die allemaal voorzien zijn van een plastic tasje met daarop een naam van een schoenensponsor van de vierdaagse. Kennelijk zijn dit allemaal deelnemers. Het zijn er behoorlijk wat. Het plein van de Wedren is hartstikke druk. Het hele plein is gevuld met lange tafels waaraan mensen gezellig zitten te praten. Langs de kanten staan partytenten waarin de startburo's zijn gevestigd. Het is allemaal goed te vinden en duidelijk aangegeven. We gaan ieder naar ons startbureau en halen het o zo belangrijke pasje en de eerste controlekaart van dag 1. We krijgen ook zo'n plastic tasje. Vervolgens gaan we even rondkijken en treffen enkele bekenden. Dat is eigenlijk onvoorstelbaar in zo'n menigte. Als we bij de kraam van souvenirs van de 4daagse staan komen Bert, Corrie, Marjolijn en Gerda ook aanlopen. Gezamenlijk halen we onze blarenpas. Dit is een buskaart die je toegang geeft tot al het stadsvervoer in en rond Nijmegen. We besluiten om naar het Gasthaus terug te gaan want morgen moeten we vroeg op. In het Gasthaus eten we wat, dit is voortreffelijk. Supergrote schnitzels waar normaal gesproken minimaal 2 mensen van eten. Na de koffie gaan Ruud en Bert nog kijken waar we op de vroegbus moeten stappen en dan gaat iedereen op tijd naar bed.

Na een korte nacht waarbij we allemaal erg onrustig hebben geslapen, gaan de wekkers om 4 uur !!! Zelfs Renee en Eddy staan alvast even op om ons succes te wensen (terwijl ze nog anderhalf uur kunnen slapen). Het ontbijt staat klaar in de koelkast van het Gasthaus en we maken allemaal ons lunchpakketje klaar. Ruud brengt ons met de auto naar de vroegbus in Beek. Daar staat al een behoorlijke groep te wachten. Als de bus komt is het aardig proppen om iedereen er in te krijgen. De lopers die bij de volgende halte staan laat de chauffeur dan ook gewoon staan. Op het Keizer Karelplein worden we eruit gezet en lopen we het laatste eindje naar de Wedren. Daar is het een behoorlijke drukte. Voor de vier startplaatsen staan behoorlijke rijen. We treffen Wiebe die zich bij onze groep voegt en we gaan in de rij staan. Klokslag 6 uur begint men met het geven van de startknip en na tien minuten kunnen wij ook beginnen aan de eerste 40 km.

Langs de weg staan studenten die de hele nacht hebben doorgefeest en dat is goed zichtbaar. Al snel gaan we de Waalbrug over. Heel indrukwekkend zo'n lang lint met mensen over de brug. Gelijk na de brug komen we in Lent, dit is nog voor zevenen. Het hele dorp zit zo'n beetje langs de kant van de weg en de delen smekkies-in-alle-smaken uit. In Lent zit ook het beruchte tunneltje maar er is niet zo veel oponthoud. Snel door naar Bemmel. Ook hier is iedereen uitgelopen en wordt er gefeest. Het is heel opbeurend om zo toegejuicht te worden. het lijkt wel alsof we bijna finishen, maar we zijn nog maar net begonnen. Vlak na Bemmel houden we een rust. Hier staan Gerda en Ruud op ons te wachten. De voeten voelen nog prima en de stemming zit er goed in. We gaan weer verder richting Arnhem. Vlak na Bemmel versmalt de weg en stokt de stoet een beetje. Het is een langgerekt lint dat zich door de smallere weg probeert te wringen. Als we richting Rijkerswoerd lopen passeren we het bordje Arnhem, we zijn dus echt ver van huis... Na de Rijkerswoerdse plassen passeren we de eerste controleplaats. Weer een knipje op de kaart. De knipjes worden op nummer gegeven. Een grapje onder de lopers is om te roepen dat nummer 9 wordt afgeknipt. (Er is namelijk geen nummer 9). Als we richting Elst lopen zien we een vrouw voor ons lopen op heel bijzondere schoenen. Het zijn schoenen met plateauzolen en ze zijn bovendien vele maten te groot. Bij iedere stap slipt de vrouw uit haar schoenen. Ze heeft haar linkerhak al helemaal kapot. Als die nog 3 dagen moet lopen... Corrie maakt een praatje met deze vrouw die de 4daagse al voor de 6e maal loopt en altijd op dit soort vreemde schoenen vertelt ze. (Ze haalt dan ook de tv met haar schoenen zien we later in de week). 

In Elst is het een groot feest, duizenden mensen staan langs de kant. Het is echt onvoorstelbaar wat zo'n loopfestijn los maakt. Als je voeten al zeer doen, dan voel je ze hier niet meer. We zweven naar onze volgende rust waar Gerda en Ruud weer op ons zitten te wachten. Ze hebben de auto ergens neergezet en komen steeds op de fiets naar een rustpunt. Dit gaat prima. Eddy en Renee zijn om half acht gestart maar hebben een doorsteek gemaakt vanaf Lent naar Elst. Zij zijn deze rust inmiddels gepasseerd en liepen ook prima. Door naar Valburg en vervolgens naar Slijk-Ewijk. Overal zitten mensen langs de kant, krijg je drinken of snoep aangeboden. Het is voor een nieuwkomer echt heel verrassend wat je onderweg meemaakt. We treffen hier ook Linda, een meisje dat we eerder samen met haar vriendin Edith hadden gezien in Aalten. (21 april). Ze had haar voeten getaped, maar heeft toch weer een zevental blaren schat ze. Ze loopt erg moeilijk maar gaat wel door. Dat doen wij ook, naar Oosterhout en dan de dijk over richting Lent en terug naar de Waalbrug. In Lent zit iedereen weer (of nog) op straat. Het lijkt wel carnaval. Wij doen niet mee in de polonaise want we willen naar de finish. Na de Waalbrug wacht ons nog een warm onthaal in Nijmegen zelf. Als er nu al zo'n onthaal is, wat wordt dat dan wel niet op vrijdag??? Omstreeks half 4 komen we binnen. Er zijn dan ongeveer 20.000 wandelaars gefinished. We lopen (!!!) naar het station en nemen daar de bus naar Beek. Hier haalt Ruud ons op. Iedereen neemt een voetenbadje, of een douche. We zijn moe maar de eerste dag zit erop. Irma bekijkt haar voeten, GEEN BLAREN !!! Ze heeft op het laatst een tip gehad om 2 paar pantykousjes over elkaar aan te doen en dat helpt inderdaad. De anderen hebben soms een heel klein blaartje. We hebben vertrouwen in de dagen die nog komen. Na een overheerlijke maaltijd gaat iedereen weer vroeg zijn bed in.

Om 4 uur gaat de wekker weer. We hebben iets beter geslapen. Renee en Eddy staan niet meer op maar draaien zich nog lekker even om. Bij de bus staat het weer erg vol en tijdens het instappen helpt zelfs proppen niet meer, er blijven enkele wandelaars achter. We zijn blij dat wij bijtijds bij de halte stonden. Even na zessen hebben we weer onze startknip  en vertrekken richting Wijchen. Het gaat lekker vlot en binnen de kortste keren zijn we in Hatert. We gaan het Maas-Waalkanaal over en vervolgens over de A73. In de massa mensen treffen we weer Edith. Ze is niet al te vrolijk want haar twee groepsleden zijn inmiddels afgehaakt. Een had te weinig getraind en Linda had niet alleen blaren, maar heeft bij het uit bad stappen haar enkel verzwikt! We zijn het er allemaal over eens dat Edith zich bij onze groep moet aansluiten. Dat doet ze dan ook. In Alverna zitten de mensen weer op stoeltjes langs de kant, een waar feest. Na Alverna lopen we Wijchen wel in maar blijven eigenlijk langs de buitenrand van Wijchen lopen. Op de plaats waar de vijftig km-lopers zich splitsen van de veertig km-lopers staat een bandje. De speaker geeft de richting aan, 40 km rechtsaf, 50 km rechtdoor en 60 of 70 km linksaf. Een militair wordt nog nageroepen dat hij fout zit. De man wordt geirriteerd, maar blijkt toch echt fout te lopen. Militairen hadden al eerder af moeten slaan. We maken nog een laatste slinger en gaan dan weer terug Wijchen in. Ook Wijchen staat op zijn kop. Eddy en Renee zijn inmiddels bij de 2e rust aangekomen. Ze wachten bij Ruud en Gerda op ons. Bij deze rust staan ook toiletten zoals op zoveel plaatsen langs de route. Hier blijkt weer hoe gemoedelijk de sfeer is tussen de deelnemers. Een man biedt spontaan aan om wat toiletpapier uit zijn rugzak te halen. Dat doe je toch niet gauw bij een wildvreemde in de rugzak rommelen... Bij deze rust spreken we ook Marco een collega van Bert. Hij loopt de vijftig, maar ook zijn medewandelaars zijn allemaal al afgevallen. Hij heeft zelf behoorlijk last van zijn knie. We hopen van harte dat het goed gaat.

We gaan weer verder, langs een kale route richting Beuningen. We doen het zingend en dat loopt erg prettig. We krijgen zelfs boekjes met teksten van medewandelaars. Na Beuningen zitten Ruud en Gerda weer op ons te wachten. Dit maal zelfs met zoute haring... goed voor de aanvulling van zouten in het lichaam. Het is maar een kleine 10 km. vanaf deze plaats. Dus gaan we weer verder richting Nijmegen. In Nijmegen zien we een groep Amerikaanse militairen waarvan er eentje het erg zwaar heeft. Hij wordt letterlijk op sleeptouw genomen door zijn maatje. Corrie beurt hem op door te zeggen dat hij er bijna is. Hij schudt echter meewarig zijn hoofd, hij moet nog verder naar Heumesoord. De laatste km van ons gaan erg langzaam. De straten zijn helemaal verstopt met wandelaars en feestgangers uit de cafe's. Het is beregezellig, maar het houdt wel op. Afijn dan maar dansend naar de finish. In het Gasthaus nemen we de schade op, enkele gevoelige kleine teentjes. Dit was best een lastige dag maar we zijn nu wel op de helft! Na een voetenbadje gaan we aan tafel en duiken er vervolgens weer vroeg in.

Deze dag staat bekend als een zware dag. We hebben nu al twee dagen gehad. Als we uit de bus komen lopen we toch niet zo soepel als de dagen ervoor. Irma en Corrie hebben de kleine teen van Bert al behandeld (doorprikken en intapen). Ook de voeten van Tommy en Renee zijn nu ingetaped. Marjolijn loopt enigzins mank, maar begint stug aan de derde dag. Na een uur zit ze moedeloos op de stoep en denkt zelfs aan ophouden. Haar kleine teen doet enorm pijn. Ook nu wordt zelf getaped. Met second skin wordt een gellaagje aangebracht en daarover heen tape geplakt. Marjolijn voelt dat dit verlicht. Ze begint weer makkelijker te lopen en Bert houdt haar goed in de gaten. Bert maakt zich ook zorgen om Marco. Hij heeft op de voicemail laten weten dat hij om 9 uur bij de EHBO vandaan kwam en daarna snel naar huis ging. Maar welk huis, dat van zichzelf of het tijdelijke verblijf. Is hij gestopt??? We gaan verder Nijmegen uit en richting Malden. Vlak na Malden is de eerste rust. Hier wachten Ruud en Gerda weer op ons. Ze hebben ook gehoord van de pijntjes en leggen ons extra in de watten. Steeds na de rust doen de voeten erg zeer. Ze moeten dan weer even wennen aan het lopen en dan gaat het wel weer. Het is wel prettig dat op deze route zo veel dorpjes zitten. Iedere keer is het weer feest en dat helpt je door moeilijke momenten heen. Via Molenhoek gaan we naar Mook en dan naar Middelaar en Plasmolen. Dan door naar Milsbeek. Vlak na Milsbeek houden we weer een korte rust. We zitten nu op het uiterste puntje van de route en dus op de helft. We gaan weer terug richting Nijmegen. De heuvels moeten nog wel komen. Die komen gelijk na Milsbeek. Corrie, Irma en Tommy lopen iets vooruit en hebben voor zich een bandje lopen. Op de maat van de muziek gaan ze als een speer naar boven. Een tamboerijn of iets anders dat de maat aangeeft is toch een prima hulpmiddel. Na de heuvel dalen we af naar Breedeweg. Hier wachten Ruud en Gerda weer. Marjolijn is blij dat ze hen ziet want haar teentje begint weer op te spelen. Corrie adviseert een pijnstiller en dit is inderdaad een goed idee. Door naar Groesbeek. Edith treft hier haar schoonouders. Een emotioneel moment. Het doet je veel als je gesteund wordt langs de route. Na Groesbeek komt de Zevenheuvelenweg. Het zijn echte kuitenbijters, maar we halen het allemaal. Je praat wat met andere wandelaars. Zo hoor je wat mensen beweegt om mee te doen. Voor sommigen is de keuze niet moeilijk; een jaar lang afwassen of de vierdaagse meedoen. Tja dan wist ik het ook wel...

Voor Nijmegen houden we een laatste stop in Berg en Dal, daarna is het nog een akelig stukje. Corrie en Edith nemen nog een 50km-wandelaar op sleeptouw en vergeten daarmee hun eigen pijntjes. We halen het weer allemaal en komen strompelend uit de bus. Dat valt steeds tegen: na even stilzitten weer in beweging komen. Dit keer drinken we geen koffie na het eten. Iedereen wil gewoon zo snel mogelijk zijn of haar bed in.

Het is dan eindelijk zover, de dag van de intocht. We weten nog steeds niet of Marco nog in de race is. Van ons is iedereen nog compleet. Wiebe loopt weliswaar zijn eigen tempo, maar loopt voor ons uit. Die moeten we dus tegenkomen als hij het moeilijk heeft. We lopen wel gespreid omdat het tempo nu wat verschillend ligt. Iedereen is inmiddels aardig moe en loopt dus het liefst zijn of haar eigen tempo. In dat tempo gaan we weer richting Hatert en weer over het Maas-Waalkanaal. Weer over de A73 en dan via de weg langs de Haterste Vennen richting Overasselt. Ruud en Gerda staan bij de 1e rust op ons te wachten met koffie. Heerlijk zo'n bakkie. Dan gaan we verder over de dijk langs de Maas richting Linden. In Linden is het een waar volksfeest. Het hele dorp heeft zich ingezet om het thema van dit jaar uit te beelden. Het gaat dit jaar over lugubere en macabere onderwerpen. Zo zie je lijken in een kofferbak liggen, benen uit de heg steken, loopt er een slager met een kettingzaag en bebloed schort door het dorp en hangen de spoken en geraamtes in bomen en ramen. Het is een prachtig gezicht. Iedereen maakt foto's of filmt stukjes. Vanaf Linden is het maar een klein stukje naar Beers. We zien iemand op pantoffels (u weet wel van die pluchen instapdingen) lopen. Ze zegt dat dat het enige is wat ze nog aankan... We zien ook mensen die de schoenen hebben opengeknipt bij de tenen. De pijn is bij sommigen van het gezicht te lezen.

Tommy loopt naast een oudere vrouw die een behoorlijk tempo heeft. Hij maakt hier een opbeurende opmerking over maar de vrouw hoort hem niet. Als ze in de gaten heeft dat Tommy wat tegen haar zegt merkt ze op: "Ja normaal heb ik een gehoorapparaat, maar ik heb wat exzeem in de flappen dus ik heb mijn doppen niet in." Wat een fantastische humor. Bert vangt een gesprek op tussen een jongere die de meute aanmoedigt en een eveneens oudere wandelaarster. De jongere merkt op dat je van wandelen oud wordt. "Ja," antwoordt de vrouw, "dat kan wel zijn, maar ik loop de 4 daagse en dat zie ik jou nog niet doen." Na al dit soort humoristische en gevatte opmerkingen gaat het verder naar Cuijk. Dit staat helemaal op zijn kop. Ze hebben er fijne kinderkopjes als bestrating. Dat loopt wel lekker zo'n vierde dag.... In Cuijk heb je ook de pontonbrug en dit houdt wel wat op. Voetje voor voetje schuifelen we naar de brug toe. Als je de brug hebt gehad is het nog een kilometer of veertien. We weten inmiddels dat Eddy en Renee op ons zitten te wachten aan de rand van Malden.

Snel door naar Mook en Molenhoek. Dan is het nog maar een klein stukje naar Malden. We zien Eddy en Renee op de middenberm zitten. Samen houden we een korte stop voor we aan de echte intocht beginnen. In Malden staan Ben en Annelies al op ons te wachten, met gladiolen. Ze lopen een stukje mee, want stilstaan kost erg veel tijd en je voeten doen er erg zeer van. Vlak voor Nijmegen houden we een plaspauze, want vanaf nu staan de mensen rijen dik langs de kant van de weg. Het is werkelijk onvoorstelbaar zo groots is deze intocht. We werden iedere dag al onthaald, maar deze intocht is heel bijzonder. Als groep van 8 lopen we over de Via Gladiola. Familie, collega's en bekenden staan langs de route. Dit is echt hartverwarmend. Zeker als je bedenkt dat je elkaar misschien niet eens kunt vinden in deze massa. We genieten volop en maken samen onze laatste kilometers vol. Het was niet altijd even makkelijk maar we halen het allemaal. De finish kunnen we bijna niet door, zo druk is het op de Wedren. Iedereen haalt zijn felbegeerde kruisje bij het startbureau op. Dan gaan we samen naar het station. We nemen afscheid van Edith en spreken af binnenkort bij elkaar te komen. Ze is een echt lid van de groep geworden. Marjolijn gaat vast met Dennis mee richting Apeldoorn. De andere zes nemen voor de laatste keer de bus naar Beek. We zijn moe en de voeten doen erg zeer. Misschien komt dat omdat je weet dat het nu mag en kan, morgen is er geen dag meer om te lopen. We hebben het gehaald.

Ter afsluiting eten we samen nog wat in het Gasthaus. Ook hier nemen we afscheid van de eigenaresse en de andere Duitse gasten die hier al jaren komen en voor de 27e keer de 4daagse lopen. Terug naar Ruurlo. Hier wacht ons nog een enorme verassing. Er staat een spandoek, de vlaggen hangen uit en onze huizen zijn versierd. De hele buurt staat op straat en ontvangt ons met bloemen, snoep en confetti. Echt fantastisch. Na enige tijd geeft Bert toch aan dat het mooi is geweest, we willen naar ons bed en gaan genieten van onze welverdiende rust.

We hebben het allemaal gehaald, ons vierdaagsekruisje, dat is op zich al een unieke prestatie. Ook Marco heeft ondanks zijn knieblessure het gehaald. We hebben er genoeg zien strompelen, en er zijn er toch nog heel wat uitgevallen. Ik denk dat onze voorbereiding goed is geweest en dat we daardoor als team het zo goed hebben gedaan. De steun van Gerda en Ruud was onontbeerlijk. We hebben ze daarom ook de verzorgersmedaille opgespeld, waarop de tekst staat vermeld "door uw toewijding konden anderen volharden". Dit hebben ze echt verdiend. Ze waren onze steun zowel tijdens de dagen lopen als ook in het Gasthaus waar ze alle kamers afliepen om te kijken of een van de lopers nog iets nodig had.

Maar ook alle telefoontjes, SMS-jes, bloemen, aanmoedigingen langs de weg van familie, collega's maar ook vrienden en bekenden het was echt fantastisch. Het helpt je door de lastige momenten en maakt dat je doorzet, al doen je voeten pijn. Allemaal bedankt, we hadden soms niet veel tijd om te blijven staan, maar geloof me, onze voeten deden echt zeer. We wilden naar de streep. We denken na over volgend jaar, en eerlijk gezegd sommigen van ons hebben al weer serieuze plannen om weer te gaan lopen....