De Paai
(verslag van een penvissessie eind mei 2001)
Ik had al lang
uitgekeken naar deze ochtend. We zouden rond zonsopgang ons geluk proberen
op het kruispunt van twee 5 tot 6 meter 
brede
sloten. Op dit stuk zouden we het vanaf 5:00 uur proberen. We visten
met 4 hengels zwaar op de bodem. Uiteraard niet alleen met boillies maar
ook met kikkererwten want "we zijn niet de eerste de
beste"...... .
Toch bracht de zonsopgang niet wat we ervan hadden verwacht. Het
wateropppervlak was stil en van azende karpers was al helemaal geen
sprake. Inmiddels kondigde de zon zich aan em er was geen twijfel over
mogelijk dat het vandaag een warme dag zou worden. Zelfs rond deze
tijd konden we de warmte van de zonnestralen al snel voelen. Om onze
vangkans dan ook wat te vergroten was het besluit om nog een paar uurtjes
actief met de pen te vissen snel genomen.
De piepers mochten in de kofferbak en de hengels werden omgebouwd.
Vanaf het grote water liepen we behoedzaam de langzaam smaller wordende
sloot af op zoek naar de beweging van een azende karper.
Op zo'n moment bemerk je pas wat je allemaal mist als passieve
karpervisser ! We vonden de bewegende karper namelijk al heel snel. Alleen
waren het niet de gebruikelijke belletjes, moddersporen en rimpels op
water maar waren het golven, ruggen, staarten en krakend riet ! We konden
er niet omheen:
De paai had ingezet !
en wij ..."toch niet
de eerste de beste"....hadden inmiddels 3 uur lang op nog geen 500
meter afstand onze ongelofelijke best gedaan ze aan de haak te krijgen !
Wat een super mooi schouwspel !
We hadden beiden al eerder
de paai gezien maar dit was veel en veel heviger. Voorheen werd alleen het
riet maar sterk beproefd en zag je zo af en toe een rugvin boven het water
uitkomen. Nu werden de vrouwtjes echt volledig uit het water gedrukt door
de vele mannetjes die er omheen zwommen. Wat een ongelofelijk mooi gezicht
(en geluid) !
Ze waren zo dichtbij, zo druk met elkaar en zo onbesuisd dat we op normale
toon met elkaar konden praten en langs het water lopen zonder dat er ook
maar een moment van rust was. Het is niet voor niets dat er geschreven
wordt dat het de vrouwtjes soms zo ongelofelijk veel energie kost dat ze
sterven van uitputting. Ik geloof het gelijk. We hebben in deze 3 uurtjes
zeker zo'n 50 karpers gezien. We hebben niet meer gevist maar een betere
visdag als deze had ik mij niet kunnen wensen.
En het goede nieuws is dan natuurlijk nog dat ze na de paai altijd zo'n
honger hebben.......
Helaas kun je met foto's niet precies weergeven wat je voelt als je daar langs de kant staat maar hierbij toch een paar foto's om wat indrukken te krijgen
